บทที่ 8 ไม่ปลื้ม (1)
เช้าตรู่ของวันต่อมาตะวันกำลังจะโผล่พ้นขอบฟ้า เมฆหมอกเริ่มจากหาย กลิ่นหอมของดอกไม้นานาพันธุ์ตลบอบอวลทั่วอากาศ สร้างความสดชื่นปลอดโปร่งแก่ผู้ที่สูดดม เหมาะสมแก่การนอนหลับพักผ่อน เหล่านกน้อยยังไม่เริ่มออกหากินแต่รมณก็ต้องถูกบังคับให้ลืมตาตื่นซะแล้ว
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก…
“ยินดีของคุณป้าตื่นหรือยังคะ” แม่เลี้ยงมะลุลีตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างรีบเร่งเดินทางมาบ้านของน้องชายสามีเพราะท่านทราบข่าวมาว่าหลานสาวเดินทางกลับมาบ้านตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ที่ต้องมาเจอวันนี้เพราะไม่ต้องการให้หลานสาวไหวตัวทันแล้วเก็บกระเป๋าหนีท่านกลับไปกรุงเทพฯ ท่านต้องรีบเข้าชาร์จตัวให้เหยื่อหนีไม่ทัน
ก๊อก...ก๊อก..ก๊อก..
“ยินดีของคุณป้าจะตื่นสายไม่ได้นะคะ” แม่เลี้ยงมะลุลีเลี้ยงรมณมากับสองมือของท่านตั้งแต่มารดาของหญิงสาวเสียไป ท่านเลี้ยงของท่านมาเหมือนไข่ในหิน ยุงสักตัวก็เข้าใกล้หลานสาวท่านไม่ได้ ตั้งใจให้หลานสาวเป็นกุลสตรีแสนน่ารัก เป็นดังเจ้าหญิงตัวน้อย ๆ
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...
“หาว...” รมณสลัดผ้าห่มออกจากตัวด้วยความเกียจคร้าน ก่อนจะลุกเดินไปเปิดประตูต้อนรับแขกที่มารบกวนเวลานอนอันแสนสุขของตัวเอง “มันยังเช้าอยู่ค่ะ ดวงอาทิตย์ก็ยังไม่เห็นโผล่”
“ว๊าย!….ผู้หญิงเราทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะ”
“ยินดีไม่ใช่ผู้หญิง” รมณอยากแกล้งคนเป็นป้าเล่น แต่คนเป็นป้ากลับคิดจริงจัง
แม่เลี้ยงมะลุลีตั้งใจสุดชีวิตว่าครั้งนี้ต้องบังคับหลานสาวให้แต่งงานกับชายหนุ่มแสนดีอย่างคุณเมธัสให้ได้
“คุณป้าจะเป็นลม”
“หึ ๆ”
“ไปค่ะรีบกลับไปอาบน้ำแต่งตัว” แม่เลี้ยงมะลุลีรีบจับตัวหลานสาวให้หมุนกลับเข้าไปในห้องนอนตัวเอง “ต้องแต่งให้สวยที่สุดนะคะ วันนี้คุณป้าจะแนะนำของดีให้”
“ของดีอะไรคะ เอาไปขายได้ไหม”
“ขายไม่ได้ค่ะ แต่เป็นสามีได้”
“แบบนั้นก็ไม่เอาค่ะ”
“ไม่เป็นแบบนี้สิคะ หนูอายุเท่าไหร่แล้ว ต้องมีผู้ชายดูแลนะคะ” แม่เลี้ยงมะลุลีรีบยกเหตุผลร้อยแปดมาอ้างเพื่อให้หลานสาวของท่านสนใจเกี่ยวกับการหาคู่ครอง
“ยินดีขา คุณป้าจะบอกไว้นะคะว่าครอบครัวเรารับเขาไว้มีแต่ประโยชน์ไม่มีโทษแน่นอน”
“……..”
“ไปค่ะ รีบจัดการแต่งตัวสวย ๆ นะคะ”
“เฮ้อ!...ค่ะ” เมื่อทำอะไรไม่ได้รมณก็ต้องเดินกลับเข้าห้องตรงไปห้องน้ำจัดการตัวเองตามคำสั่งของคนเป็นป้า แต่หญิงสาวก็เล่นตัวนิดหน่อยเธอทำตัวอ้อยอิ่งอยู่ในห้องน้ำนานสองนาน
แม่เลี้ยงมะลุลีทนรอหลานสาวไม่ไหวต้องขอกลับไปรับหน้าแขกที่เดินทางมาถึงไร่องุ่นของท่านที่อยู่ข้าง ๆ ไร่เปี่ยมรัก
“คุณเมธัสมาเร็วจังค่ะ”
“สวัสดีครับแม่เลี้ยงมะลิ”
“นั่งค่ะนั่ง” แม่เลี้ยงมะลุลีรีบเชิญแขกคนสำคัญของท่านนั่งพักผ่อนเพื่อรอหลานสาวคนดีของท่าน “คุณเมธัสรอหน่อยนะคะ คนสวยก็ต้องเตรียมตัวนานหน่อย”
“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ สาว ๆ ก็ต้องการเวลาแบบนี้แหละ”
“อุ้ย! ดีจังค่ะ เข้าอกเข้าใจสาว ๆ แบบนี้ใครเป็นคนรู้ใจคงปลื้ม”
“แน่นอนครับ” เมธัสยืดอกภูมิใจ เขาเสนอความดีของตัวเองเพื่อให้เข้าตาครอบครัวฝ่ายหญิงที่เขากำลังหมายปองอยู่
แม่เลี้ยงมะลุลีฉีกยิ้มหวานชวนว่าที่หลานเขยพูดคุยเรื่องต่าง ๆ เพื่อรอเวลาให้รมณมาปรากฎตัว และก็ถึงเวลานางเอกของงานสักที
“น่าจะมาแล้วนะคะ”
“ครับ” เมธัสอดใจไม่ไหวรีบลุกเดินออกไปต้อนรับหญิงสาวในดวงใจ พร้อมเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวานปนคิดถึง “คุณยินดี”
“…?…”
“ตัวจริงสวยดั่งที่แม่เลี้ยงมะลิบอกเลยครับ” แค่เห็นรูปหญิงสาวเมธัสก็หลงรักจนหมดใจ พอมาเห็นตัวจริงจึงเอ่ยปากชมไม่หยุด “น่ารักอ่อนหวาน”
“คุณเมธัสทานอะไรมายังคะ” แม่เลี้ยงมะลุลีที่เดินออกมาตามหลังเมธัสเอ่ยขัดจังหวะหนุ่มสาวที่กำลังจีบกันอยู่
“ยังเลยครับ กะว่าจะมาฝากท้องที่นี่” เมธัสตอบโดยสายตาไม่ละไปจากใบหน้าของรมณ
“ต๊าย! คิดถูกมากเลยคะไร่ของเรานี่อาหารอร่อยที่สุดแล้ว” แม่เลี้ยงมะลุลียิ้มปลื้มใจ แสดงอาการกระดี๊กระด๊า “ยินดีอยู่คุยคุณเมธัสแทนคุณป้าก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวคุณป้าไปดูในครัวก่อน”
“……” รมณเดินเข้าไปนั่งนิ่ง ๆ ในห้องนั่งเล่นก่อนจะยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาส่งข้อความโดยไม่สนใจคนที่ป้าของเธอเอ่ยฝากให้ดูแล
